maandag 24 december 2012

De beste wensen!

dinsdag 20 november 2012

Lekker bezig


Mooie luchten 's-morgens met New Babylon op de achtergrond
Het is alweer enige tijd geleden dat we geschreven hebben over ons leventje hier in het Haagse. Het gaat ook allemaal lekker en dan lijkt het wel alsof je niet te melden hebt. Maar stiekem is er toch wel wat gebeurd. Zo is ons gezin uitgebreid met een nieuw geadopteerd lid; een 9-jarige hond die actief én rustig is. Vrijwel elke schooldag gaat Lucky met onze dochter mee naar school, uitgelaten rennend naast fiets. Op de terugweg gaat hij dan even snuffelen in het park en op zijn gemakje dravend weer terug mee naar huis. Thuis aangekomen gaat hij rustig op een zonnig en strategisch plekje liggen in de woonkamer van waaruit hij de boel met één  oog in de gaten kan houden. In het begin moest hij wennen aan het feit dat hij na 9 jaar niet meer de baas in huis is, maar dat gaat steeds beter. Qua karakter is het gewoon een lief,  vrolijk en af en toe onzeker  hondje dat graag regelmatig even snoeihard wilt rennen in het Haagsche Bos voor onze deur. Een aanwinst voor ons gezin dus! Nu, na ruim een maand, zijn we al zo aan hem gehecht dat we hem niet kwijt meer willen.

Onze kinderen hebben het naar de zin op school en de eerste mooie rapporten van dit jaar zijn binnen. Wat dat betreft is dit voor het eerst sinds hele lange tijd dat ik niet meer actief betrokken ben en hoef te zijn om de kinderen passend onderwijs te laten krijgen en dat voelt goed! De twee totaal verschillende scholen voldoen blijkbaar goed aan de verschillende behoeftes van de kinderen. Onze dochter begint na een  moeilijke start haar draai te vinden op haar middelbare school en komt tegenwoordig weer vrolijk stralend thuis. Bij onze zoon is het exceem op zijn lichaam geheel verdwenen, voor ons een teken dat hij letterlijk beter in zijn vel zit. Dit jaar is de school ook begonnen om hem als extra vak Spaans te geven, waar hij erg van geniet.

Ons appartement in New Babylon ziet er ook steeds meer uit als een thuis. We hebben ondertussen overal gordijnen en schilderijen opgehangen, we hebben een mooie hoekbank erbij en de meubels uit ons vorig huis worden één voor één onder handen genomen zodat ze er weer als nieuw uitzien en bij de rest van het appartement passen. Verder zijn er nog van die hele kleine dingetjes die het leven veraangenamen, zoals eindelijk een toiletrolhouder aan de muur, een paar leuke kussentjes op de bank of mooie nieuwe theelichtjes op tafel.

Al met al hebben we ons ritme nu redelijk gevonden en genieten we van al het moois wat Den Haag ons te bieden heeft, zoals de mooie herfstkleuren in het Haagse Bos, de mogelijkheid om even snel de stad in te wippen om iets te kopen, het bezoeken van musea zoals de High Tech Romeinen en het sociale leven in en rondom het hockeyveld en van New Babylon zelf. De feestdagen staan ook voor de deur dus we zijn ook druk met surprises te maken voor school, het hockeyteam en privé en zijn we aan het bedenken hoe we het huis zullen aankleden voor de kerst. Kortom: we zijn lekker bezig…

donderdag 20 september 2012

Quantum mechanica in de TU Delft




We vertrokken om half 1 naar de TU Delft. We hadden afgesproken met een quantum fysicus, Renier. We kwamen aan om iets voor 1 uur en waren toen erg verward waar we moesten wezen. Uiteindelijk hebben we het wel gevonden en we waren maar net op tijd.

We zijn eerst een bakje thee gaan halen en zijn toen naar een werkkamer gegaan waar we wat uitleg kregen over quantum mechanica. Het kwam er op neer dat een deeltje op 2 plaatsen tegelijk kan zijn maar toch nog hetzelfde deeltje is. Dat komt omdat het deeltje tegelijkertijd ook een golf is. Het was verwarrend maar ook wel interessant.

We hebben toen een supergeleider in vloeibare stikstof gedaan en er toen een magneet opgelegt die bleef zweven boven de supergeleider ö. Ik vond de gecondenseerde waterstof leuk. Je kon dat in de lucht wapperen en er mee spelen. We hebben daarna de stikstof op de grond gegooid die dan in allerlei sporen wegsprong, net als water op een hete bakplaat.

We zijn daarna naar de koelkasten van minder dan 4 Kelvin gegaan. Een ging tot 20 milliKelvin. Ik vond de koelkasten iets minder interessant. Daarna zijn we naar zijn lab gegaan waar we met fotonen hebben geschoten :D. Dat was erg leuk. Daarna moesten we helaas naar huis gaan omdat de tijd om was (voor deze keer :), ik wil graag nog eens terugkomen). En toen gingen we dus naar huis.
Abcd

dinsdag 18 september 2012

Van groot naar klein


Onze dochter zit nu ongeveer 3 weken in de brugklas. Wat een verandering brengt dat teweeg! Dat merken we al naar enkele weken! De eerste week had ze het brugklaskamp, waarbij alle brugklassers van de school tezamen een weekje in tenten op een kampeerterrein iedereen elkaar leert kennen. Tijdens dit kamp heeft dochterlief meerdere (voor haar) nieuwe liedjes geleerd. Een stukje van eeen liedje wat ze de afgelopen weken regelmatig thuis heeft gezongen, wil ik met jullie delen. Het lied heet Ik ben een brugsmurf en is van Kinderen voor Kinderen:

Nog vorig jaar was ik de spetter
en ook de oudste van de school
de kleintjes keken naar me op, joh
ik was voor jongens een idool
ik droeg als eerste een BHtje
en was als eerste ongesteld
nu zit ik op de middelbare
en wordt opeens NIET meegeteld

Ik ben een brugsmurf, brugpieper
ik ben het ukkie van de school
(het ukkie pukkie van de school)\tussen die slungels zak ik steeds dieper
terug naar af, net uit kool.


En ons meisje was inderdaad een ukkie pukkie want als jongste van de school mocht zij het schooljaar openen door keihard op een grote pauk te slaan. De eerste dagen echt op school waren moeilijk. Ze liep verloren rond en kwam regelmatig met een verdrietig gezicht thuis. De aansluiting met haar klasgenootjes verliep moeilijker dan ze verwacht had. Haar natuurlijke houding om stilletjes eerst de kat uit de boom te kijken hielp niet echt. Daarnaast had ze de eerste 3 schooldagen thuis met griep en koorts in bed gelegen, wat ook niet echt bevorderlijk was. Ook kwam ze erachter dat de meiden in haar klas allemaal geïnteresseerd waren in make-up, haren en jongens. Iets waar ze zelf nog helemaal niet mee bezig is.

Nu 3 weken verder begint het toch allemaal langzaam te veranderen. Mevrouw komt vrolijk zingend thuis, vertelt honderuit (mijn klasgenootjes dachten dat ik een stille was) en is heeft met haar klas afgesproken om samen naar de kermis te gaan. En dan valt eindelijk die last van mijn schouders af, die ik onbewust heb gedragen toen wij gezamenlijk kozen om ons lieve meisje dit jaar toch over te laten stappen naar de middelbare school...

dinsdag 4 september 2012

I draw pictures all day

Een artikel waar ik op gewezen werd over het nut van tekenen en krabbelen tijdens de les. Iets wat ik jullie niet wil onthouden!

“So, you do nothing all day.”

That’s how many people would respond to someone who says they spend the day with a pen or pencil in their hand. It’s often considered an empty practice, a waste of time. They’re seen as an empty mind puttering along with the busy work of scribbling.

But for us designers and artists, drawing pictures all day is integral to our process and to who we are as creative people, and despite the idea that those who doodle waste time, we still get our work done. So, then, why are those of us who draw pictures all day even tempted to think that someone who is doodling or drawing pictures in a meeting or lecture is not paying attention?

What does it mean to be a doodler, to draw pictures all day? Why do we doodle? Most of all, what does it mean to our work? It turns out that the simple act of scribbling on a page helps us think, remember and learn.

What Does It Mean To Doodle?

The dictionary defines “doodle” as a verb (“scribble absentmindedly”) and as a noun (“a rough drawing made absentmindedly”). It also offers the origins of the word “doodler” as “a noun denoting a fool, later as a verb in the sense ‘make a fool of, cheat.’”

But the author Sunni Brown offers my favorite definition of “doodle” in her TED talk, “Doodlers, unite!”:

“In the 17th century, a doodle was a simpleton or a fool, as in “Yankee Doodle.” In the 18th century, it became a verb, and it meant to swindle or ridicule or to make fun of someone. In the 19th century, it was a corrupt politician. And today, we have what is perhaps our most offensive definition, at least to me, which is the following: “To doodle officially means to dawdle, to dilly dally, to monkey around, to make meaningless marks, to do something of little value, substance or import and,” my personal favorite, “to do nothing.” No wonder people are averse to doodling at work. Doing nothing at work is akin to masturbating at work. It’s totally inappropriate.”

It is no wonder, then, why most people do not have great expectations of those who “draw pictures all day.” Or perhaps they are inclined to think that those who draw pictures all day are not highly intellectual and are tempted to say to them condescendingly, “Go and draw some of your pictures.” As designers, many of us have heard such comments, or at least felt them implied, simply because we think, express or do things differently.

Why Do We Doodle?

Consider that even before a child can speak, they can draw pictures. It is part of their process of understanding what’s around them. They draw not just what they see, but how they view the world. The drawing or doodle of a child is not necessarily an attempt to reflect reality, but rather an attempt to communicate their understanding of it. This is no surprise because playing, trial and error, is a child’s primary method of learning. A child is not concerned with the impressions that others get based on their drawings or mistakes.
An example of a doodle.
Their constant drawing, picture-making and doodling is a child’s way of expressing their ideas and showing their perceptions in visual form. It comes from a need to give physical form to one’s thoughts. Similarly, an adult doodles in order to visualize the ideas in their head so that they can interact with those ideas.

Visual Learners

According to Linda Silverman, director of both the Institute for the Study of Advanced Development and the Gifted Development Center and author of Upside-Down Brilliance: The Visual-Spatial Learner, 37% of the population are visual learners. If so many people learn better visually, we can expect, then, that some of them learn better by putting a speech, lecture or meeting into visual and tangible form through pictures or doodles, rather than by being provided with pictures or doodles (which would be the product of another person’s mind).
Humans have always had a desire to visually represent what’s in their minds and memory and to communicate those ideas with others. Early cave paintings were a means of interacting with others, allowing an idea or mental image to move from one person’s mind to another’s. The purpose of visual language has always been to communicate ideas to others.

Secondly, we doodle because our brain is designed to empathize with the world around us. According to Carol Jeffers, professor at California State University, our brains are wired to respond to, interact with, imitate and mirror behavior. In an article she wrote, she explains the recent research into “mirror neurons” which help us understand and empathize with the world around us.
Cave paintings were our first means of communicating ideas to others. 
Think of it this way. When you’re at an art gallery and find a painting that intrigues you, what is your first reaction? You want to touch it, don’t you? I thought so.

When I was a ballroom dancer, I used to sit and watch those who I considered to be great dancers, tracing their forms in space with my index finger as a way to commit them to memory. I used to go to galleries and museums and, at a distance, trace the lines and forms that I saw in the paintings and designs. I did this out of curiosity and a desire to physically record what I saw to memory.

Nearly 100 years ago, Maria Montessori discovered the link between physical touch and movement and learning in children. Montessori education teaches children to trace the letters of the alphabet with their index finger as a way to commit their shapes to memory. My son used to trace forms that he found interesting in space. It’s safe to say, then, that we doodle to visually commit to memory a concept that we want to both empathize and interact with.

An experiment conducted by Jackie Andrade, professor of psychology at the University of Plymouth in England, demonstrated the positive effect that doodling has on memory retention. In the experiment, 40 people were given a simple set of instructions to take RSVP information over the phone from people going to a party. The group of 40 was divided in two. One group of 20 was told to doodle (limited to shading in order not to emphasize the quality of the doodles), and the other 20 would not doodle.
The doodlers recalled 29% more information.
Doodling helps us retain information.
The study showed that doodling helps the brain to focus. It keeps the mind from wandering away from whatever is happening, whether it’s a lecture, reading or conference talk.

Still, we have become bored with learning.

Professor Emeritus at Cornell University, Joseph D. Novak argues that this is because we have been taught to memorize but not to evaluate the information being given to us. In many traditional settings, the pattern is simple and dull: sit, receive and memorize. Many traditional educational systems do not encourage active engagement with the material. Doodling, drawing and even making diagrams helps us not only engage with the material, but also identify the underlying structure of the argument, while also connecting concepts in a tactile and visual way. Jesse Berg, president of The Visual Leap, pointed out to me in a conversation that doodling is a multisensory activity. While our hand is creating what might seem to be random pictures, our brain is processing the stimuli that’s running through it.

Many of us are the product of traditional schooling, in which we were made to numbingly memorize dates and facts, and many of us continue this pattern later in life. While some of us were avid doodlers (I used to fill the backs of my notebooks with pictures and draw on desks with a pencil during class), some of us stopped at high school, others in college and others once we settled into a job. At some point during the education process, doodling was discouraged. Teachers most likely viewed it as a sign of inattentiveness and disrespect. After hard preparation, educators want nothing more than unwavering attention to their lectures. The irony is that, according to Andrade’s study, doodlers pay more attention to the words of educators than we think.

In her TED talk, Sunny Brown goes on to explain the benefits of doodling and even offers an alternative to the definition found in the Oxford Dictionary:

“Doodling is really to make spontaneous marks to help yourself think. That is why millions of people doodle. Here’s another interesting truth about the doodle: People who doodle when they’re exposed to verbal information retain more of that information than their non-doodling counterparts. We think doodling is something you do when you lose focus, but in reality, it is a preemptive measure to stop you from losing focus. Additionally, it has a profound effect on creative problem-solving and deep information processing.”

How Can Designers Use This To Their Benefit?

As designers, we have a unique advantage when it comes to doodling. We don’t just doodle to keep our minds focused — we also deliberately sketch ideas in order to problem solve and to get immediate feedback from clients and peers. Designers such as Craighton Berman and Eva-Lotta Lamm are two of the biggest proponents of the “sketchnotating” movement. Berman states that sketchnotating “forces you to listen to the lecture, synthesize what’s being expressed, and visualize a composition that captures the idea — all in real time.”

In 2009, I came across a book titled The Back of the Napkin by Dan Roam. Roam is a business strategist and founder of Digital Roam, a management-consulting firm that uses visual thinking to solve complex problems. He uses a simple approach to solving problems visually. Every idea is run through five basic questions to encourage engaged thinking and to ensure a meaningful meeting. The process takes the acronym SQVI^. S is for simple or elaborate, Q is for qualitative or quantitative, V is for vision or execution, I is for individual or comparison, and ^ is for change or status quo. These simple choices are worked through with simple doodles in order to better understand the problem and find a solution. In his book, Roam says:

“What if there was a way to more quickly look at problems, more intuitively understand them, more confidently address them, and more rapidly convey to others what we’ve discovered? What if there was a way to make business problem solving more efficient, more effective, and — as much as I hate to say it — perhaps even more fun? There is. It’s called visual thinking, and it’s what this book is all about: solving problems with pictures.”

After discovering Roam’s book, I decided to doodle again. Once a prolific doodler and drawer, I had become inactive in lectures and similar settings, often forgetting what was said. Taking notes felt too cumbersome, and I often missed words and ideas. I decided to give doodling another shot. Instead of focusing on specifics, I would focus on concepts, key words and ideas.

Since 2011, I have been actively promoting doodling in my design classes, making a deal with my students, saying to them, “Doodle to your heart’s content, but in return I want you to doodle the content of my lectures.” They are skeptical at first, but they soon realize that doodling is better than having a quiz. I reap the benefits of doodling, and by allowing them to doodle — with the requirement that it be based on the class’ content — they become more informed of the topic and they engage in more meaningful conversations about design.
A designer’s best friend: a sketchpad.
The typographic novices in my classes naturally start to apply the principles of visual hierarchy and organization, grouping ideas either by importance or by category. They will group ideas with lines, boxes, marks and more. Headings and lecture titles might be made larger, more ornate or bolder, and key concepts might be visually punctuated. It is fascinating how natural and almost second-nature the idea of visual hierarchy is to all of us. The learning curve of typography is steep for some of us, but doodling and sketchnotating really makes it easier to grasp. Below are some doodles by students in my classes.
Doodle by Alisa Roberts from my “Introduction to Typography” course. 
By picking out concepts, ideas and topics, the students start to establish a hierarchy by making visual groupings and start to use visual punctuation. By the time I assign work on typographic hierarchy, the sketches tend to show more astuteness. Transferring these sketches to the computer is a challenge for those new to typography, but once they naturally understand the relationships in what they are doing, they start to make smarter design decisions.
Doodle by Aubrie Lamb from my “Identity and Branding” course. 
As we have seen, doodling has many benefits, beyond what designers as visual communicators and problem solvers use it for. Doodling also helps our brain function and process data. Those of us who doodle should do so without feeling guilty or ashamed. We are in good company. Historically, doodlers have included presidents, business moguls and accomplished writers. Designer, educator and speaker Jason Santa Maria says this:

“Sketchbooks are not about being a good artist. They’re about being a good thinker.”

Doodling, drawing pictures and sketchnotating are about using visual skills to solve problems, to understand our world and to respond effectively. So, what are you waiting for? Doodle!

Further Reading:
Sketchnotes 101: The Basics of Visual Note-Taking,” Craighton Berman, Core77
Why Graphic Designers Should Learn to Draw,” Douglas Bonneville, BonFX
Get Smart: Doodle!,” TimTim
Sketchnotes and Visual Note-Taking,” Eva-Lotta Lam, SlideShare
The slides are from Lam’s talk at WebExpo Prague 2010.
Sketch, Sketch, Sketch,” Joshua Brewer, 52 Weeks of UX
Idle Doodles by Famous Authors,” Emily Temple, FlavorWire
Another by Aubrie Lamb from the same course.

Unless otherwise stated, images are from Stock.XCHNG.

An article by Alma Hoffmann






woensdag 29 augustus 2012

'Beeldscherm heeft groot effect op slaapritme'

AMSTERDAM - Wie twee uur of langer achter een laptopscherm of tablet met een backlight zit, heeft grote kans op een verstoord slaapritme.

Met die bevinding komen wetenschappers van het Lighting Research Center van het Rensselaer Polytechnic Institute. Dat meldt Tweakers.net. Volgens het onderzoek hebben backlights van beeldschermen een afname van het melatonine-hormoon tot gevolg. Dat hormoon beïnvloedt het slaap- wakkerritme. De onderzoekers adviseren om die reden het gebruik van onder andere tablets en laptops voor het slapen gaan zoveel mogelijk te beperken.

"Onze studie toont aan dat twee uur blootstelling aan een lichtgevend scherm de melatonineaanmaak met ongeveer 22 procent kan doen afnemen", zegt Mariana Figueiro, leider van het onderzoeksteam. "Gebaseerd op deze resultaten, kunnen fabrikanten van schermen ons onderzoek gebruiken om te bepalen hoe producten effect hebben op onze biologische klok", aldus Figueiro. Vooral jongeren zouden last hebben van slaapproblemen nadat zij langer dan twee uur achter een scherm hebben gezeten.

(bron: nu.nl)

woensdag 25 juli 2012

Durven loslaten


Zoonlief is afgelopen zondag met de trein van Den Haag naar Weert gegaan om voor een paar dagen te logeren bij een vriendje. Alleen… met een overstap in het station van Utrecht. Ook alleen… en met zo ontzettend veel perrons op één van de grootste treinstations in Nederland kan er van alles mis gaan. De verkeerde trein pakken, de aansluiting missen, verdwalen en daarna in paniek raken…

Als moeder komen dan allerlei doemscenario´s bij mij naar boven. Maar zoonlief is al 12 en gaat al een jaar naar de middelbare school. Hij heeft al een paar keer met de tram gereisd. Hij is dus al naar eigen zeggen volwassen genoeg om het aan te kunnen. En als je zoon dat zelfvertrouwen heeft, dan dien je als ouder de moed te verzamelen om ook hém te vertrouwen.

Gelukkig wonen wij nu in Den Haag naast het Centraal Station en zijn er genoeg trams en treinen om mee te oefenen. Zoonlief heeft afgelopen zaterdag een reis mogen plannen om van Centraal Station naar Den Haag Hollands Spoor om daar iets te kopen in een bouwmarkt (altijd handig) en weer terug. Maar eerst naar Laan van NOI om kibbeling te kopen (gewoon voor de lekkere trek). Kenners van Den Haag zullen zich nu afvragen waarom er zo ontzettend omgereden moest worden, maar dat was noodzakelijk om de overstap te oefenen. Meneer mocht alles zelfstandig doen; opladen van en inchecken met zijn Ov-kaart, perron zoeken, overstappen … en vader liep als een schaduw achter hem aan. En áls het mis dreigde te gaan, zou vader niets zeggen en het hem zelf op laten lossen. Natuurlijk ging het allemaal perfect…

Vandaar dat er thuis nog een paar worst-case scenario´s geoefend werden, zoals “Wat doe je als je de trein mist?” En toen was meneer klaar voor de vuurdoop. Zondagmiddag stapte hij op de trein… en miste zijn aansluiting in Utrecht, pakte de volgende een kwartier later, belde naar zijn ouders en naar het vriendje om te zeggen dat hij een kwartier later was en heeft een heerlijke logeerpartij gehad. Aangekomen nog even gebeld met het thuisfront om te melden dat alles goed is gegaan en daarna spelen maar!

Ook de terugweg ging met het openbaar vervoer. In eerste instantie was het idee om met z´n tweeën terug te komen en er meteen een logeerpartij in Den Haag er aan vast te koppelen. Helaas ging dat niet door en ging zoonlief weer alleen op de trein. Met enige vertraging en daardoor natuurlijk ongeruste ouders is hij weer thuisgekomen. Ondanks de onverwachte situatie van vertragingen en anders overstappen dan gedacht, is er geen paniek geweest, heeft hij de juiste trein en perron gevonden en is naar huis gereisd.

En dan ben je als ouder trots op je kind dat hij dat zomaar gedaan heeft… en ben je trots op jezelf dat je hem los hebt durven laten!

woensdag 18 juli 2012

Leven in tegengestelde werelden


Hoe kan je nou uitdagend leven? Je kan avontuurlijke uitdagingen aangaan door te gaan bungee-jumpen in Australië of kanovaren in Finland. Je kan kleine avonturen beleven in je eigen buurt door te gaan zwemmen in de rivier even verderop, die grote boom te beklimmen in dat park achter je huis of de duiven te voeren die vreg genoeg zijn om op je schoot te gaan zitten.

Maar daarnaast hebben wij nog iets anders gedaan.

zaterdag 9 juni 2012

Bellen blazen


Onze eerste flashmob is een feit! Over de hele wereld werd er vandaag 9 juni 2012 om 19.00 uur (Nederlandse tijd) tegelijkertijd een geocache-flasmob georganiseerd. Vele steden in Nederland deden mee. Wij hebben deelgenomen aan de World Wide Flash Mob IX 2012 Delftse Bubbels door met vele andere mensen zo veel mogelijk bellen te blazen.

Een flashmob is een (grote) groep mensen die plotseling op een openbare plek samenkomt, iets ongebruikelijks doet en daarna weer snel uiteenvalt. In ons geval kwamen er ongeveer 100 mensen, jong en oud, bijeen op de Markt in Delft om daar om klokslag 19.00 uur bellen te blazen. Na 10 minuten klonk er een fluitsignaal en werden alle bellenblazen weggestopt en liepen we met ons allen naar een hoek van de markt om een groepsfoto te maken. Daarna ging iedereen weer zijn eigen weg.

Het was een mooi gezicht, al die bellen in de lucht. Door de vrij stevige wind zweefden de bellen in eerste instantie de ene richting uit en vlak daarna weer de andere kant op als de wind weer draaide. Tegelijkertijd waren er ook veel mensen op de terassen van de cafés, ondanks het grijze weer. Dit doordat tegelijkertijd ook de EK-wedstrijd Nederland-Denemarken hebben gespeeld werd. Helaas werd de wedstrijd verloren, maar dat kon onze pret niet drukken!

Tja, ze zeggen wel eens dat je alles eens moet proberen. Deze ervaring kunnen wij dus nu op ons lijstje erbij schrijven! ... welk lijstje? Kijk maar eens naar het artikel 50 activiteiten die kinderen voor hun 12e zouden moeten doen... tenminste volgens The National Trust, de Britse variant van Natuurmonumenten.

woensdag 6 juni 2012

Een ballonnetje oplaten


Enkele weken geleden zijn we de uitdaging aangegaan en hebben een balonnetje opgelaten... met onszelf erin! Hierbij een verslag van één van de familieleden.

´s-Morgens moest er nog even gehockeyd worden maar daarna was het zaak om zo snel mogelijk naar het huis van mijn moeder te gaan. Daar wacht ons een uitgebreid aspergediner, op professionele wijze klaargemaakt door diverse leden van de schoonfamilies. Op zich al een hoogtepunt, maar het kan nog veel hoger deze dag.

We vertrekken naar Den Bosch waar we worden opgewacht door een ballonvaardersteam en een hele grote ballon. In de mand passen wel 20 personen, maar eerst moet er nog een hoop werk worden verricht. De mand wordt op zijn kant gelegd en de ballon wordt als een lange sliert ervoor gelegd. Twee grote ventilatoren blazen de eerste lucht in de ballon terwijl anderen de ballon steeds verder uitspreiden. Diverse gasten worden aan het werk gezet om mee te helpen het gevaarte de juiste vorm te geven. Zodra de ballon voldoende gevuld is met koude lucht om de bovenkant - of beter gezegd de zijkant - een aantal meters van de grond te houden, gaat de verwarming aan. Een steekvlam van bijna 2 meter produceert een enorme hitte die in de ballon wordt geblazen, terwijl een paar mensen de opening opzij houden en een paar anderen de top van de ballon naar beneden houden.

Terwijl de ballon zich langzaam vult met warme lucht en omhoog wil komen, laten de “toppers” de touwen langzaam vieren waardoor de ballon zich langzaam en gecontroleerd opricht. De ballon trekt de mand overeind en onmiddellijk wordt de gaskraan dichtgedraaid zodat de ballon niet direct opstijgt. Het hele proces van uitrollen tot oprichten duurt slecht 15 minuten.

Gelukkig hebben we tijdens dit proces de plaatsverdeling besproken zodat de sterke mannen verdeeld zitten over de 4 vakken om de kinderen op te vangen bij een eventuele harde landing. Iedereen weet waar hij of zij moet staan en we kunnen dus direct instappen. Staan, want er zijn geen stoelen in de mand. Behalve voor oma dan, want die kan zo lang niet blijven staan. Voor haar hebben we een krat met een kussentje geregeld zodat ze regelmatig even kan zitten.

Het gas gaat wat verder open en al snel stijgen we bijna onvoelbaar op. Het is net of de bomen om ons heen naar beneden zakken. We gaan vrijwel recht omhoog, aangezien er vrijwel geen wind is en als we bij het wolkendek komen gaan de wolken voor ons open en kunnen we hoger. We stijgen door tot ruim 1950 meter hoogte. Pas op die hoogte vinden we een wind die ons ook andere plakjes van het mini-landschap kan laten zien. We zweven over de rand van de stad met een snelheidje van 45 km/uur. Het is een geweldige ervaring.

Al veel te snel besluit onze kapitein dat we moeten gaan dalen. We zijn Den Bosch inmiddels een flink stuk voorbij en bevinden ons boven weilanden. Hij gaat direct op zoek naar een plekje om zachtjes te landen. Op 50 meter hoogte blijkt ineens een harde wind opgestoken te zijn en de ballon gaat met behoorlijke snelheid vlak boven de grond. Grappig genoeg gaan we in exact de tegengestelde richting als voorheen dus we gaan weer richting ons vertrekpunt. We scheren over weilanden, slootjes, koeien en hazen die verschrikt wegrennen en een hoop huizen en zwaaiende mensen. We steken een grote rivier over en gaan precies over een boot heen. Na het water moet er even flink aan de gashendels getrokken worden want die boom op ons pad is toch wel erg hoog. Net op tijd stijgen we voldoende om de boom net niet te raken. Alle weilandjes die we tegenkomen zijn uitbundig voorzien van prikkeldraad en slootjes of hoog gras, waardoor de kapitein geen geschikte landingsplek kan vinden. Wij vinden dat niet erg want dit deel van de tocht levert het meeste te zien op en ook het meeste plezier. De kinderen zwaaien en roepen naar iedereen die binnen gehoorafstand komt en vele mensen zwaaien terug tot groot plezier van de kinderen. Er wordt dan ook regelmatig gejuicht.

Na een tocht van bijna 30 minuten vlak over het landschap neemt de snelheid iets af, precies op het moment dat we op een ideaal veld afstevenen. Nu wordt het tijd voor onze kapitein om zijn vakmanschap te tonen. Hij weet de grond te raken op nog geen 5 meter na het begin van het veld. Door de toch nog hoge snelheid wordt de mand omgetrokken door de ballon die nog steeds verder wil. Gelukkig waren we daar allemaal goed op voorbereid en zat iedereen stevig in de touwen, met de rug naar achteren. Niemand valt dan ook hard of uit de mand. De mand wordt voortgesleept terwijl de kapitein zo snel mogelijk warme lucht uit de ballon laat ontsnappen. Na een 20-tal meters ligt de mand stil en zakt de ballon zachtjes op de grond.

Al snel zijn we met zijn allen aan het werk om de ballon weer op te ruimen waarna we moeten wachten op de wagen die tot 2x toe helemaal verkeerd is gereden. Bij het rondwandelen ontdek ik een bordje waarop staat dat je voorzichtig moet zijn in verband met drijfzand. Dat drijfzand ligt ongeveer 100 meter verderop. We hebben precies de goede plek uitgekozen om te landen.

Alles bij elkaar is dit een ervaring geweest die ik iedereen kan aanraden, behalve mensen die zeer fragiel of kwetsbaar zijn want de landing kan vrij ruw zijn. Maar ach, oma van 80 jaar oud heeft het ook zonder problemen overleefd. Sterker nog, dit was haar verjaardagsfeestje. Op haar oude dag krijgt ze nog uitstekende ideeën. Wat mij betreft één van de beste verjaardagsfeestjes die ik ooit heb meegemaakt.

aBcd 

maandag 21 mei 2012

50 activiteiten die kinderen voor hun 12e zouden moeten doen


De National Trust, de Britse variant van Natuurmonumenten, heeft een lijst samengesteld met dingen die eigenlijk gedaan moet hebben voordat je 12 (of preciezer: 11 3/4de) wordt. De Trust wil dat kinderen meer buiten spelen en waarschuwt voor overbezorgde ouders. Het speelterrein van kinderen is de afgelopen decennia met 90% gekrompen. Ouders zetten hun kinderen liever voor een DVD, uit angst voor ongelukken. Die angst is niet terecht, volgens de National Trust, er vallen immers meer kinderen uit hun bed, dan uit een boom”. De organisatie zet vrijwilligers in om kinderen te leren om een hut te bouwen, insecten te vangen of andere speelvaardigheden op te doen. De activiteiten op een rijtje:
  1. In een boom klimmen - check/gedaan!
  2. Van een heuvel rollen - check/gedaan!
  3. Wildkamperen
  4. Een hutje bouwen in het bos - check/gedaan!
  5. Een steen over het water ketsen - check/gedaan!
  6. Rennen in de regen - check/gedaan!
  7. Vliegeren - check/gedaan!
  8. Vissen met een net
  9. Een appel van de boom eten - check/gedaan!
  10. Spelen met kastanjes - check/gedaan!
  11. Sneeuwballen gooien - check/gedaan!
  12. Schatgraven op het strand - check/gedaan!
  13. Moddertaartjes bakken - check/gedaan!
  14. Een dammetje aanleggen - check/gedaan!
  15. Sleeën - check/gedaan!
  16. Iemand ingraven in het zand - check/gedaan!
  17. Een slakkenrace houden
  18. Over een omgevallen boom lopen - check/gedaan!
  19. Touwslingeren - check/gedaan!
  20. In de modder rollen
  21. Bramen plukken - check/gedaan!
  22. In een boom kijken - check/gedaan!
  23. Naar een eiland gaan - check/gedaan!
  24. ‘Vliegen’ in de wind - check/gedaan!
  25. Een grasfluitje maken - check/gedaan!
  26. Fossielen en botten zoeken - check/gedaan!
  27. De zon zien opgaan - check/gedaan!
  28. Een flinke heuvel beklimmen - check/gedaan!
  29. Achter een waterval kruipen - check/gedaan!
  30. Een vogel uit je hand voeren
  31. Insecten jagen - check/gedaan!
  32. Kikkerdril vinden - check/gedaan!
  33. Een vlinder vangen in een net
  34. Wilde dieren opsporen - check/gedaan!
  35. Ontdekken wat er in een meertje zit - check/gedaan!
  36. Een uil roepen - check/gedaan!
  37. De opmerkelijke diertjes in een strandpoel bekijken - check/gedaan!
  38. Een vlinder grootbrengen
  39. Een krab vangen - check/gedaan! Nou ja wel bekeken maar niet echt gevangen...
  40. Een natuurwandeling maken in de nacht - check/gedaan!
  41. Plant het, laat het groeien, eet het - check/gedaan!
  42. Wildzwemmen - check/gedaan!
  43. Raften
  44. Een vuur maken zonder lucifers - check/gedaan!
  45. Je weg vinden met kaart en kompast - check/gedaan!
  46. Rotsklimmen - check/gedaan!
  47. Koken op een kampvuur - check/gedaan!
  48. Abseilen proberen - check/gedaan!
  49. Een geocache vinden - check/gedaan!!!!!
  50. Kanovaren op een rivier
Als ik dit zo lees dan zijn wij als gezin lekker uitdagend bezig! En jullie? Aanvullingen op deze lijst zijn natuurlijk van harte welkom!

dinsdag 15 mei 2012

Op weg naar goed onderwijs



Het is al veel in het nieuws geweest. Meerdere VO-scholen die deelnamen aan het Leonardo-onderwijs hebben  besloten om de samenwerking met de Leonardostichting stop te zetten en samen deel te nemen aan een nieuw netwerk. Zo ook de school van onze zoon die in de brugklas van Leonardo-onderwijs zit. Door afscheid te nemen van de Leonardostichting en door deel te nemen in het nieuw opgezette netwerk kan de wens van de school om ervaringen en kennis te delen, het ontwikkelen van didactisch methodes en het verkrijgen van een doorlopende leerlijn binnen het primair, voortgezet en wetenschappelijk onderwijs vervuld worden. Zij ziet dit als een bundeling van krachten waarbij gerichter afspraken gemaakt en slagvaardiger opgetreden kan worden.

De beslissing om de samenwerking met de Leonardostichting te staken is een volgende stap in de richting die de school al vanaf het begin heeft ingezet, namelijk het verwerven van de status Begaafdheidsprofielschool. De Leonardostichting heeft een gedeelte van de beoogde weg kunnen begeleiden, maar biedt minder mogelijkheden dan nu gewenst wordt. Het onderwijs voor hoogbegaafden wordt steeds beter vormgegeven op het gebied van programma-ontwikkeling, coaching, scholing en organisatie, mede door de samenwerking met bijvoorbeeld het CBO (Centrum voor Hoogbegaafdheid Onderzoek), het CPS Onderwijsontwikkeling en Advies (een landelijke adviesorganisatie voor het gehele onderwijs) en het APS (Algemeen Pedagogisch Studiecentrum, instituut voor onderwijsverbetering ).

Sinds april heeft de school de status van Aspirant Begaafdheidsprofielschool verkregen. Daarmee voldoet de school aan de basiseisen die nodig zijn voor onderwijs voor hoogbegaafde leerlingen zoals het ministerie van OCW die heeft gesteld. En hiermee is er een flinke stap voorwaarts gemaakt richting het onderwijs dat deze school voor ogen staat: Ieder kind heeft  recht op onderwijs dat zorgt voor een adequate ontplooiing van het kind door gebruik te maken van hun maximale ontwikkelingsmogelijkheden. Tenminste... zo zie ik het!

dinsdag 3 april 2012

Op 1 april verloor Alva zijn bril (Brielle)


Hoe leer je het beste? Door het te zien, te horen, te ruiken en te proeven. En dat is precies wat wij het afgelopen weekend ervaren hebben, met levende geschiedenis. We zijn terug in de tijd gegaan en hebben met eigen ogen kunnen zien hoe de Watergeuzen in 1572 in Den Briel de Spanjaarden verdreven. De Spaanse legerleider Alva dolf toen het onderspit en werd uiteindelijk opgehangen. We hebben het niet alleen gezien, maar we hebben het ook kunnen horen: bulderende kanonnen, zoevende pijlen en kletterende zwaarden. Daarnaast stonden er ook kraampjes met middeleeuwse lekkernijen en werd er door de vele straatgroepen (van boeren tot edelen) gekookt op middeleeuwse wijze. De inwoners van de stad, van jong tot oud, doen mee en hangen aan hun huizen de middeleeuwse was buiten, lopen rond in middeleeuwse kledij en vieren op middeleeuwse wijze feest in hun straten. Feest, sfeer en historie gaan op deze dag hand in hand in Brielle.


woensdag 14 maart 2012

Gamen én bewegen: Zombies Run!


Je komt uit school, groet je moeder, gooit je rugzak in de hoek en start je pc op voor een lekker potje gamen. Dan roept je moeder: "Heb je huiswerk?!? Eerst huiswerk maken en dan pas spelen! Of eigenlijk wil ik dat je vandaag helemaal niet meer gaat gamen op dat stomme ding! Je doet niets anders meer! Ga naar buiten ofzo, lekker bewegen in plaats van de hele dag stilzitten!" Normaal trek je dan een gefrustreerd gezicht, haal je diep adem en denk je: "Moeders die zich overal mee bemoeien... zucht!" Maar binnenkort hoeft dat niet meer! Sinds kort is er een spel op de markt waar het gamen en bewegen gecombineerd wordt.

Je strikt je veters, zet je koptelefoon op en zet je eerste stappen naar buiten.Je hebt nauwelijks honderd meter gelopen of je hoort ze al. Ze moeten dichtbij zijn! Je hoort ze raspend ademhalen, je hoort elke kreun. Ze zijn overal...zombies. Er is maar één ding dat je kan doen: RENNEN!

maandag 5 maart 2012

Waarom heet wiskunde eigenlijk wiskunde?

Overgenomen van de website http://leonardo-educates2xl.nl/?p=1142:

Over de naam van deze rubriek, wiskundemeisjes, is al heel wat gemopperd. Dat ‘meisjes’ is denigrerend voor serieuze wiskundigen. En zijn we sowieso niet te oud om onszelf meisjes te noemen? Maar nooit krijgen we vragen over het eerste deel van de naam, terwijl wiskunde toch best een merkwaardig woord is. In het Engels heet het vak mathematics, in het Frans mathématiques en in het Hongaars matematika. Allemaal afkomstig van máthēma, oud-Grieks voor “wat men leert”. Hoe komen wij dan aan wiskunde?

woensdag 22 februari 2012

Kleine meisjes worden groot

Groep 7/8
Vrijdagmiddag ben ik naar het gymnasium Haganum gegaan. Dat is de school waar ik mij heb aangemeld. Ik zit nu in groep 8 en ik was op zoek naar een nieuwe school. Er was een proefles Latijn van 13.00 tot 15.00 uur voor kinderen van groep 8. Maar voordat we begonnen met de les kregen we eerst een rondleiding door het gebouw. Het gebouw lijkt op een kerk, maar dan zonder kerkklok. Ze hebben wel zo´n uitstekend torentje. Er staan heel veel klassieke beelden in het gebouw. Die zijn heel mooi. We kwamen terug in het lokaal na de rondleiding en toen vroeg de juf; “Waarom wordt dit een gymnasium en niet een atheneum genoemd?”

dinsdag 21 februari 2012

Motivatie om niet te leren

Met toestemming overgenomen uit: isjetalentalbekend.nl van Mieneke Vaas
Mieneke is moeder van 3 pubers (16,14 en 12) en schrijft over haar ervaringen met betrekking tot motivatie op haar blog. Dit verhaal van afgelopen dinsdag sluit zo mooi aan op mijn eigen vorige verhaal Leren leren: stampwerk, dat ik het jullie ook graag laat lezen!

maandag 20 februari 2012

Leren leren: stampwerk


Het is duidelijk dat mijn dochter anders in elkaar steekt dan mijn zoon. Een van de dingen waarin ze verschillen als dag en nacht is het leren leren. Mijn zoon, nu in de brugklas van een Leonardoschool in de Randstad, zie ik nooit echt leren. Blijkbaar kan hij alle aangeboden kennis met een verwaarloosbare verwerkingstijd in zich opnemen. Dat merken wij thuis ook. Als hem een natuurkundig probleem door zijn vader in een half uur wordt uitgelegd - zonder onderbrekingen - dan stelt mijn zoon aan het eind van het verhaal een vraag waaruit je opmaakt dat hij alles in dat half uur in zich opgenomen heeft, verwerkt heeft én de verbanden reeds heeft gelegd. Ik blijf het zelf onvoorstelbaar vinden en sta hem dan met open mond aan te kijken.

maandag 13 februari 2012

Geofort in Herwijnen






Gevonden op het internet toen ik op zoek was naar iets anders... en ja, dan stuit je af en toe op een juweeltje! Dit is er zo één, waarvan wij denken dat we daar meteen naartoe gaan zo gauw het open is: het nieuwe Geofort in Herwijnen. Kan ook niet anders met een zoon die gek is op kaarten, doolhoven en geocaching!

Duidelijke taal (2)

Al eerder heb ik het gehad over drie belangrijke dingen bij communicatie: acceptatie, duidelijkheid en consequent zijn. In mijn blog duidelijke taal: mogen zijn wie je bent heb ik het gehad over het accepteren van elkaars karakter, talenten en (on)mogelijkheden. Dit keer wil ik stil staan bij een andere kant van communiceren. Eigenlijk was dat de reden waarom ik begon met het schrijven van mijn blog "duidelijke taal".

vrijdag 10 februari 2012

Duidelijke taal: mogen zijn wie je bent




Wat mij vooral opvalt bij de communicatie met mijn kinderen is dat acceptatie, duidelijkheid en consequent zijn de belangrijkste pijlers zijn. De eerste pijler is accepteren dat je kind is - en mag zijn - zoals het is. Ja, je kan een kind stimuleren en uitdagen om zijn best te doen, maar je kan het niet eisen. Je kan niet verwachten dat je zoon later een bekende sporter wordt als blijkt dat hij liever een denkertje dan een doenertje is. Of dat je dochter een professor in de scheikunde wordt, terwijl ze juist meer talig is ingesteld. Oog hebben voor de aanleg van je kind en dit mensje binnen zijn of haar mogelijkheden te kunnen respecteren, vormt grotendeels de grondslag voor tolerantie en acceptatie.

maandag 30 januari 2012

Updeetje


Het is alweer enige tijd geleden dat er iets gemeld is op onze blog. Dat betekent niet dat ons leventje stil gestaan heeft. Integendeel… zo beknopt mogelijk zal ik daar nu even over berichten.

zondag 22 januari 2012

Engelse les


English Pronunciation by G. Nolst Trenité

If you can pronounce correctly every word in this poem, you will be speaking English better than 90% of the native English speakers in the world. After trying the verses, a Frenchman said he’d prefer six months of hard labour to reading six lines aloud.