zaterdag 9 juni 2012

Bellen blazen


Onze eerste flashmob is een feit! Over de hele wereld werd er vandaag 9 juni 2012 om 19.00 uur (Nederlandse tijd) tegelijkertijd een geocache-flasmob georganiseerd. Vele steden in Nederland deden mee. Wij hebben deelgenomen aan de World Wide Flash Mob IX 2012 Delftse Bubbels door met vele andere mensen zo veel mogelijk bellen te blazen.

Een flashmob is een (grote) groep mensen die plotseling op een openbare plek samenkomt, iets ongebruikelijks doet en daarna weer snel uiteenvalt. In ons geval kwamen er ongeveer 100 mensen, jong en oud, bijeen op de Markt in Delft om daar om klokslag 19.00 uur bellen te blazen. Na 10 minuten klonk er een fluitsignaal en werden alle bellenblazen weggestopt en liepen we met ons allen naar een hoek van de markt om een groepsfoto te maken. Daarna ging iedereen weer zijn eigen weg.

Het was een mooi gezicht, al die bellen in de lucht. Door de vrij stevige wind zweefden de bellen in eerste instantie de ene richting uit en vlak daarna weer de andere kant op als de wind weer draaide. Tegelijkertijd waren er ook veel mensen op de terassen van de cafés, ondanks het grijze weer. Dit doordat tegelijkertijd ook de EK-wedstrijd Nederland-Denemarken hebben gespeeld werd. Helaas werd de wedstrijd verloren, maar dat kon onze pret niet drukken!

Tja, ze zeggen wel eens dat je alles eens moet proberen. Deze ervaring kunnen wij dus nu op ons lijstje erbij schrijven! ... welk lijstje? Kijk maar eens naar het artikel 50 activiteiten die kinderen voor hun 12e zouden moeten doen... tenminste volgens The National Trust, de Britse variant van Natuurmonumenten.

woensdag 6 juni 2012

Een ballonnetje oplaten


Enkele weken geleden zijn we de uitdaging aangegaan en hebben een balonnetje opgelaten... met onszelf erin! Hierbij een verslag van één van de familieleden.

´s-Morgens moest er nog even gehockeyd worden maar daarna was het zaak om zo snel mogelijk naar het huis van mijn moeder te gaan. Daar wacht ons een uitgebreid aspergediner, op professionele wijze klaargemaakt door diverse leden van de schoonfamilies. Op zich al een hoogtepunt, maar het kan nog veel hoger deze dag.

We vertrekken naar Den Bosch waar we worden opgewacht door een ballonvaardersteam en een hele grote ballon. In de mand passen wel 20 personen, maar eerst moet er nog een hoop werk worden verricht. De mand wordt op zijn kant gelegd en de ballon wordt als een lange sliert ervoor gelegd. Twee grote ventilatoren blazen de eerste lucht in de ballon terwijl anderen de ballon steeds verder uitspreiden. Diverse gasten worden aan het werk gezet om mee te helpen het gevaarte de juiste vorm te geven. Zodra de ballon voldoende gevuld is met koude lucht om de bovenkant - of beter gezegd de zijkant - een aantal meters van de grond te houden, gaat de verwarming aan. Een steekvlam van bijna 2 meter produceert een enorme hitte die in de ballon wordt geblazen, terwijl een paar mensen de opening opzij houden en een paar anderen de top van de ballon naar beneden houden.

Terwijl de ballon zich langzaam vult met warme lucht en omhoog wil komen, laten de “toppers” de touwen langzaam vieren waardoor de ballon zich langzaam en gecontroleerd opricht. De ballon trekt de mand overeind en onmiddellijk wordt de gaskraan dichtgedraaid zodat de ballon niet direct opstijgt. Het hele proces van uitrollen tot oprichten duurt slecht 15 minuten.

Gelukkig hebben we tijdens dit proces de plaatsverdeling besproken zodat de sterke mannen verdeeld zitten over de 4 vakken om de kinderen op te vangen bij een eventuele harde landing. Iedereen weet waar hij of zij moet staan en we kunnen dus direct instappen. Staan, want er zijn geen stoelen in de mand. Behalve voor oma dan, want die kan zo lang niet blijven staan. Voor haar hebben we een krat met een kussentje geregeld zodat ze regelmatig even kan zitten.

Het gas gaat wat verder open en al snel stijgen we bijna onvoelbaar op. Het is net of de bomen om ons heen naar beneden zakken. We gaan vrijwel recht omhoog, aangezien er vrijwel geen wind is en als we bij het wolkendek komen gaan de wolken voor ons open en kunnen we hoger. We stijgen door tot ruim 1950 meter hoogte. Pas op die hoogte vinden we een wind die ons ook andere plakjes van het mini-landschap kan laten zien. We zweven over de rand van de stad met een snelheidje van 45 km/uur. Het is een geweldige ervaring.

Al veel te snel besluit onze kapitein dat we moeten gaan dalen. We zijn Den Bosch inmiddels een flink stuk voorbij en bevinden ons boven weilanden. Hij gaat direct op zoek naar een plekje om zachtjes te landen. Op 50 meter hoogte blijkt ineens een harde wind opgestoken te zijn en de ballon gaat met behoorlijke snelheid vlak boven de grond. Grappig genoeg gaan we in exact de tegengestelde richting als voorheen dus we gaan weer richting ons vertrekpunt. We scheren over weilanden, slootjes, koeien en hazen die verschrikt wegrennen en een hoop huizen en zwaaiende mensen. We steken een grote rivier over en gaan precies over een boot heen. Na het water moet er even flink aan de gashendels getrokken worden want die boom op ons pad is toch wel erg hoog. Net op tijd stijgen we voldoende om de boom net niet te raken. Alle weilandjes die we tegenkomen zijn uitbundig voorzien van prikkeldraad en slootjes of hoog gras, waardoor de kapitein geen geschikte landingsplek kan vinden. Wij vinden dat niet erg want dit deel van de tocht levert het meeste te zien op en ook het meeste plezier. De kinderen zwaaien en roepen naar iedereen die binnen gehoorafstand komt en vele mensen zwaaien terug tot groot plezier van de kinderen. Er wordt dan ook regelmatig gejuicht.

Na een tocht van bijna 30 minuten vlak over het landschap neemt de snelheid iets af, precies op het moment dat we op een ideaal veld afstevenen. Nu wordt het tijd voor onze kapitein om zijn vakmanschap te tonen. Hij weet de grond te raken op nog geen 5 meter na het begin van het veld. Door de toch nog hoge snelheid wordt de mand omgetrokken door de ballon die nog steeds verder wil. Gelukkig waren we daar allemaal goed op voorbereid en zat iedereen stevig in de touwen, met de rug naar achteren. Niemand valt dan ook hard of uit de mand. De mand wordt voortgesleept terwijl de kapitein zo snel mogelijk warme lucht uit de ballon laat ontsnappen. Na een 20-tal meters ligt de mand stil en zakt de ballon zachtjes op de grond.

Al snel zijn we met zijn allen aan het werk om de ballon weer op te ruimen waarna we moeten wachten op de wagen die tot 2x toe helemaal verkeerd is gereden. Bij het rondwandelen ontdek ik een bordje waarop staat dat je voorzichtig moet zijn in verband met drijfzand. Dat drijfzand ligt ongeveer 100 meter verderop. We hebben precies de goede plek uitgekozen om te landen.

Alles bij elkaar is dit een ervaring geweest die ik iedereen kan aanraden, behalve mensen die zeer fragiel of kwetsbaar zijn want de landing kan vrij ruw zijn. Maar ach, oma van 80 jaar oud heeft het ook zonder problemen overleefd. Sterker nog, dit was haar verjaardagsfeestje. Op haar oude dag krijgt ze nog uitstekende ideeën. Wat mij betreft één van de beste verjaardagsfeestjes die ik ooit heb meegemaakt.

aBcd