vrijdag 27 september 2013

Afscheid


Eén van de aller moeilijkste zaken in het leven is het weer afscheid moeten nemen van je lieve en trouwe viervoeter. We hopen allemaal dat onze hond een lang en gezond leven heeft en dat we hem op een ochtend gewoon dood in z'n mandje vinden; hoog bejaard lekker in z'n slaap overleden. Helaas is de realiteit anders. De meeste honden moeten we uit hun lijden verlossen of verder lijden voorkomen middels een euthanasie.

Enkele weken geleden begon onze Lucky klachten te vertonen aan zijn luchtwegen. Af en toe hoesten, een benauwdheidsaanval of braakneigingen zonder dat er daadwerkelijk iets uit kwam. Eerst dachten we aan een infectie of misschien epilepsie, maar de symptomen klopten niet helemaal. Afgelopen week bleek na grondig onderzoek dat de longen helemaal vol zaten met vocht en tumoren. Lucky had longkanker in een vergevorderd stadium.

Hij had heel veel moeite met ademen en wij zagen hem per dag heel erg snel achteruit gaan. Qua geest wilde Lucky nog heel graag wandelen, zwemmen en spelen, maar zijn lichaam liet het niet meer toe. Na een tiental meters rustig wandelen was hij al erg buiten adem. Daarnaast belemmerde het zuurstoftekort ook het eten. En dan denk je, als Lucky continu benauwd is en nauwelijks meer kan lopen zonder te happen naar adem, dan is zijn leven niet meer hondwaardig. Voor pijn kan je pijnstillers innemen, maar voor benauwdheid kan je helaas niets doen.

Om hem het lijden te besparen, besloten wij om Lucky gisteren thuis in laten slapen. Een moeilijke beslissing. Je beslist tenslotte over het leven van je vriendje, waar je zoveel van houdt. Dat voelt dubbel, we wilden Lucky graag bij ons houden, maar aan de andere kant zou dat ook egoïstisch zijn. Het lijden wilden we niet dus moesten wij de keus wel maken, uit liefde. Liefde is in dit geval ook los kunnen laten...

Het overlijden ging gepaard met verdriet en nu met gemis. We missen Lucky, en wij voelen het verdriet dat hij er niet meer is, ieder op zijn eigen manier. Wanneer je thuiskomt, wordt je niet meer begroet door een heftig kwispelend staartje. Wanneer je in de keuken rommelt, komt er geen hondje meer afwachtend bij je staan of er wellicht wat lekkers voor hem is. En als we naar de hockeytraining gaan is er niemand meer die vol verwachting je aankijkt of hij ook mee mag...

Maar gelukkig hebben we ook mooie herinneringen aan dit lieve, speelse en eigenwijze hondje:
  • Elke ochtend rustig samen wakker worden, wandelend langs het hertenkamp
  • Elke dag lekker struinen door het Haagse bos
  • Mee rennen als de kinderen naar school fietsen 
  • "Zoek het baasje" in het bos
  • Stokken gooien en lekker kapot knauwen
  • Lekker zwemmen in de sloten rondom de hockeyvelden en in het meer
  • Hockey- en tennisballen opvissen uit de sloten rond HCKZ
  • Balletje gooien tussen de hockeywedstrijden door
  • Rondrennen door de Limburgse akkers tijdens familiebezoek
  • Zoekspelletjes in huis
  • ... en het laatste rondje 's-avonds die de dag afsluit
Lucky,
We missen je.
abCd